Η ραδιοφωνική συνέντευξη της ημέρας. Ο Χάρης Καστανίδης στον Real fm και στο Νίκο Χατζηνικολάου. Είπε πολλά. Για την τρομοκρατία, για την πρόσφατη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια, τις εξελίξεις στην υπόθεση Αγγέλου και για τα blogs. Θα μείνουμε σε αυτά που είπε για το διαδίκτυο. Ο υπουργός Δικαιοσύνης μιλώντας για τα ιστολόγια ήταν πολύ προσεκτικός. Και πολύ συγκαταβατικός. Στο ερώτημα εάν σκοπεύει να κάνει νομοθετική παρέμβαση, ο Χ. Καστανίδης μίλησε για “ορισμό της ελευθερίας που είναι η bloggoσφαιρα. Το διαδίκτυο είναι χώρος και χρόνος ελευθερίας”, είπε χαρακτηριστικά. Είπε, επίσης ότι δεν εξαιρεί ούτε τους δημοσιογράφους που διαχειρίζονται ιστολόγια. Ο υπουργός ζήτησε να συνδυαστούν δυο βασικά αγαθά. Η ελευθερία με την δυνατότητα προστασίας των θιγόμενων. “Δεν πρέπει να εκβιαστούν λύσεις. Δεν εκβιάζουμε με την άρση ανωνυμίας, θα συζητήσουμε με τους bloggers” είπε ο Χάρης Καστανίδης…
Η συζήτηση που πρέπει να κάνετε είναι αποκλειστικά και μόνο με τους δημοσιογράφους που διατηρούν “ενημερωτικά μπλογκ”. Εμείς οι υπόλοιποι, που δεν είμαστε δημοσιογράφοι, για τι πράματα ακριβώς να συζητήσουμε; Για ποια “ελευθερία” μιλάτε ακριβώς όταν αναφέρεστε συλλήβδην στους μπλόγκερ;
Όχι κύριε υπουργέ, δεν θα συζητήσω με εσάς. Όση συγκατάβαση[sic] δείχνετε άλλο τόσο δεν είστε ξεκάθαρος τσουβαλιάζοντας όλους μαζί τους μπλόγκερ με τα ελεεινά δημοσιογραφάκια, που εν τέλει αποφεύγετε να θίξετε πετώντας τη μπάλα σε εμάς.
Ε δεν θα περάσει. Δεν έχουμε να πούμε απολύτως τίποτα κύριε Υπουργέ. Απεναντίας, με τα δημοσιογραφάκια τύπου Τρωκτικό (με Π) έχετε να συζητήσετε για πολλά, μα πάρα πολλά θέματα.
Ο Τσαρλς Μακέρας πέθανε εχτές σε ηλικία 84 χρονών μετά από μάχη με τον καρκίνο. Ήταν ένας από τους πιο σεμνούς αρχιμουσικούς της γενιάς του, δούλευε μακριά από το λάιφ στάιλ και τις μούτες των διάσημων συναδέλφων του και πρόσφερε όσο λίγοι στην ιστορία της μουσικής. Σε αυτόν οφείλουμε κυρίως τη διάδοση των οπερατικών έργων του Γιάνατσεκ, σαν τη Γενούφα (Jenufa) και την αριστουργηματική Μικρή Πονηρή Αλεπουδίτσα (The Cunning Little Vixen) όπως και την ανάσυρση της αρχικής εκδοχής της περίφημης Γλαγολιτικής Λειτουργίας (Glagolitic Mass). Δεινός ερμηνευτής του Μότσαρτ και του Μπραμς, που ηχογράφησε όλες τις συμφωνίες τους τα τελευταία χρόνια με την Telarc, αλλά και εξερευνητής της μπαρόκ μουσικής. Σε αυτόν οφείλουμε την πρώτη ηχογράφηση στην ιταλική εκδοχή στον Ορφέα του Γκλουκ, αλλά έγινε ευρύτερα γνωστός στο Μεσσία του Χέντελ σε μια ηχογράφηση στην ΕΜΙ που ακόμα μέχρι σήμερα παραμένει δημοφιλής. Θα μείνει στην ιστορία και για τις παραστάσεις αλλά και τις ηχογραφήσεις στις όπερες του Μότσαρτ. Το βίντεο παρακάτω είναι από μια παράσταση του μοτσάρτειου Don Giovanni, που απέσπασε εξαιρετικές κριτικές και κέρδισε τις ομόφωνες επευφημίες των φιλόμουσων εξαιτίας της υψηλής απόδοσης των μουσικών και των τραγουδιστών. Το σκηνοθετικό εύρημα με το γάντι αλά Φρέντι Κρούγκερ του Commendatore και τη χρήση του εντυπωσιάζει και το urlo του Simon Keenlyside (το ουρλιαχτό που βγάζει πριν πεθάνει επί σκηνής ο Don Giovanni) πολλοί το θεωρούν ως το κορυφαίο της δισκογραφίας μαζί με του Cesare Siepi που πέθανε κι αυτός την περασμένη βδομάδα πλήρης ημερών.
Η περίφημη Commendatore scene του φινάλε, η αγαπημένη των περισσότερων φιλόμουσων, σε μια από τις πιο ανατριχιαστικές ερμηνείες που έγιναν ποτέ γι αυτή την κορυφαία όπερα.
Πάω στη στάση των λεωφορείων και συμβαίνουν δύο τινά πράματα ανάλογα με τον προορισμό μου:
Θέλω να πάω στην Αθήνα, είτε απευθείας μέσω λεωφορείων είτε συνδυασμού μέσω μετρό. Θα περάσουν όλα τα λεωφορεία που πάνε στον Πειραιά και θα περιμένω μισή ώρα και βάλε για τα υπόλοιπα.
Θέλω να πάω στον Πειραιά, ο μόνος τρόπος είναι απευθείας μέσω λεωφορείων. Θα περάσουν όλα όσα λεωφορεία πάνε στο μετρό του Αιγάλεω ή στην Αθήνα αλλά θα περάσει μισή ώρα και βάλε για τα υπόλοιπα.
Μετά την ανάληψη της προεδρίας του Παναθηναϊκού από τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, όσοι ήταν κατά το παρελθόν ή είναι τώρα αρχηγοί κομμάτων μπορούν να ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Από πρόεδρος κόμματος και παραλίγο(sic) Πρόεδρος της Δημοκρατίας, στον προεδρικό θώκο Ανώνυμης Εταιρίας. Εδώ ο άλλος πρόεδρος της Αηδίας και του Εμετού, ο Κούγιας με την ούγια, έγινε πρόεδρος ΠΑΕ ενώ ένας άλλος πρόεδρος, συνονόματος του πιο αηδιαστικού νομάρχη της μεταπολίτευσης και του μεγαλύτερου λαμόγιου της ιδιωτικής ασφάλισης, δεν το κουνάει ρούπι από τη θέση του για τον Κορυδαλλό παρά τις όσες μύριες καταδικαστικές αποφάσεις σε βάρος του.
Όμως υπάρχουν καλά νέα και για έναν άλλο αρχηγό κόμματος που μπορεί ν’ ακολουθήσει την πεπατημένη, τον κοσμαγάπητο χέρι-χέρι με το φασισμό Καρατζαφέρη. Εξάλλου ο ποδοσφαιρικός οπαδισμός με το φασιστικό οπαδισμό του κόμματός του είναι μια τρίχα απόσταση. Λοιπόν, ποια ομάδα ταιριάζει στα μέτρα του;
Ο Απόλλωνας Αθηνών!
Μην μου πείτε ότι δεν δονείται η ψυχούλα(sic) κάθε συνεπή εθνικιστή όταν βλέπει τη σβάστικα σαν έμβλημα της ιστορικής Ελαφράς Ταξιαρχίας; Πάρτε και μια άλλη φωτογραφία:
Βέβαια, η Wikipedia σπεύδει να διευκρινίσει πως το 1910 έμβλημα της ποδοσφαιρικής ομάδας γίνεται ο αρχαιοελληνικός αγκυλωτός σταυρός, ο οποίος θα αφαιρεθεί κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεδομένης της αρνητικής ταύτισής του με τον εθνικοσοσιαλισμό και τον Αδόλφο Χίτλερ, αλλά στο φόρουμ των οπαδών του Απόλλωνα ο βήχας δεν κρύβεται.
Ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν για το Φύρερ μας! Ουγκ! Ουγκ! Ουγκ!
Οι διάλογοι που ακολουθούν έγιναν χθες στη δίκη για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, κατά τη διάρκεια σχολιασμού εγγράφων από τον Αλέξη Κούγια (συνήγορο Κορκονέα).
Ανάμεσα στα έγγραφα, τα οποία έκρινε ο κ. Κούγιας ότι έπρεπε να σχολιάσει, είναι και η τελευταία σχολική έκθεση του 15χρονου θύματος.
Αλ. Κούγιας: «Κοιτάξτε ορθογραφία, κοιτάξτε πόσα λάθη έχει. Στερείται παντελώς λεξιλογίου».
Ζωή Κωνσταντοπούλου (συνήγορος της οικογένειας του θύματος): «Γι’ αυτό τον σκότωσε ο πελάτης σας;».
Κούγιας: «Φανταστείτε τι θα έκανε στα 8, στα 9, στα 10, στα 11 του χρόνια, αν γράφει έτσι στα 15 του».
Κωνσταντοπούλου: «Επρεπε δηλαδή να τον γαζώσει ο Κορκονέας όταν ήταν 11 χρόνων;».
Κούγιας: «Φαίνεται πόσο απαίδευτο ήταν. Ηθελε να πάει και στη Νομική!».
Νίκος Κωνσταντόπουλος: «Ας το άφηνε να ζήσει, και ας τον άφηνε στην ίδια τάξη».
Διάβασα σήμερα τον υπουργό Διασκέδασης και Διοργάνωσης Θεαμάτων κ. Ευάγγελο Βενιζέλο να λέει:
Δείχνει η χθεσινή δολοφονία, η χθεσινή τρομοκρατική άνανδρη ενέργεια που έγινε με ιδιαίτερο θράσος και χτύπησε τον σκληρό πυρήνα του κράτους, ότι ο αγώνας κατά της τρομοκρατίας δεν έχει εύκολο τέλος, ότι είμαστε υποχρεωμένοι, χαλυβδώνοντας την εθνική και κοινωνική μας συνοχή, να δώσουμε στον ελληνικό λαό, στον Έλληνα πολίτη, σε κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα, το αίσθημα ασφάλειας που λείπει, δυστυχώς, σε όλα τα επίπεδα.
Ένα αίσθημα ασφάλειας που πρέπει να θωρακιστεί και με την αστυνομική και με τη στρατιωτική και με τη θεσμική και με την πολιτική και με την κοινωνική έννοια του όρου.
Δεν ξέρω κατά πόσο γελάσατε με τον κάθιδρο αστειάτορα αλλά συνειδητοποιώ πως εγώ τουλάχιστον ανησυχώ από τέτοιου είδους δηλώσεις. Επειδή κανονικά ο ελληνικός λαός – κι όχι το ΛΑ.Ο.Σ. – δεν θα έπρεπε να ανησυχεί περισσότερο από έναν πολιτικό απέναντι στο φαινόμενο της τρομοκρατίας, γιατί ουσιαστικά δεν είναι ο ίδιος το άμεσο θύμα της. Ο λαός αυτός θα βρίσκεται στη θέση του παράπλευρου θύματος στο διεθνές δοκιμαστήριο της προληπτικής καταστολής μέσα από το θεσμικό πλαίσιο της εξακολουθητικής παρακολούθησης.
Και επίσης, δεν ξέρω σε πόσο ποσοστό θεωρεί ο κύριος υπουργός Βαρέων Βαρών τον ελληνικό λαό αφελή, έτσι ώστε να ξεστομίζει βαρβαρότητες στη θέση ενός κατ’ επίφαση σοσιαλισμού. Μα το βέβαιο είναι ότι στην τράπουλα της πολιτικής βίας οι φιγούρες σχηματίζουν πλέον ξεκάθαρες μορφές όπως παρακάτω.
