Ωραία τα παχιά σας λόγια κυρία Παπαρήγα στη συγκέντρωση της 15 Μαϊου στο Πεδίο του Άρεως.

Συμφωνώ μαζί σας στο «να πληρώσει η πλουτοκρατία». Όμως δεν προτείνετε κάτι πρακτικό. Αφήνετε τους οπαδούς σας με συρρικνωμένους μισθούς, να διαδηλώνουν στο κέντρο της Αθήνας.

Εκτός από λόγια, γιατί δεν παίρνετε μέτρα;

Γιατί θέλετε να επαναλάβετε τα ίδια λάθη της μονολιθικότητας και της συνθηματολογικής απραξίας που κάνατε και την περίοδο του 1944-1947, που είχατε τη δύναμη να επιβάλετε τη λύση που θέλατε μέσω των πανίσχυρων συνδικάτων σας και επιμείνατε στη «μάχη εκ παρατάξεως» του Ζαχαριάδη;

Γιατί δεν δημιουργείτε ένα πανίσχυρο «Καταναλωτικό Συνεταιρισμό του ΚΚΕ» με κάρτα των μελών του που θα εξασφαλίζει – μετά από διαπραγμάτευση από θέση ισχύος του ΚΚΕ με τους επιχειρηματίες – στα μέλη του, δηλαδή όσους Έλληνες πολίτες θελήσουν να γραφτούν, φτηνότερης τιμές ή άτοκες δόσεις σε όλα τα βασικά αγαθά, που κινδυνεύουν να ανέβουν απελπιστικά και να καταστρέψουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό των μισθoσυντήρητων και χαμηλοσυνταξιούχων;

Ποιος επιχειρηματίας – τώρα που κινδυνεύει να βάλει λουκέτο – θα έλεγε «όχι» σε μια τέτοια δελεαστική πρόταση εκ μέρους του «Καταναλωτικού Συνεταιρισμού του ΚΚΕ», αφού θα προσήλκυε δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες πελάτες, μόνιμα ή έστω και ευκαιριακά μέλη του Καταναλωτικού Συνεταιρισμού;

Θα μπορούσε έτσι να υλοποιήσει το ΚΚΕ έστω και μέρος του προγράμματός του για «απάντηση του λαού στην πλουτοκρατία».

Θα έσωζε εκατοντάδες ή και χιλιάδες επιχειρήσεις από το λουκέτο.

Θα έδινε ελπίδα και λύση στο πρόβλημα των μισθοσυντήρητων που δεν έχουν φωνή (εκτός αν θεωρείτε ότι έχουν «φωνή» σαν και αυτή της διαδήλωσής σας στο Πεδίο του Άρεως – αραία, αραία για να φαινόμαστε καμιά σαρανταρέα όπως έλεγε ο Μακρυγιάννης).

Μήπως δεν φτάσαμε ακόμα στο χάλι της Αργεντινής (όπως φαίνεται στο βίντεο http://www.larisaportal.gr/diafora/argentina.php) για να πάρετε μια απόφαση προς την κατεύθυνση αυτή με τους «ευέλικτους μηχανισμούς της ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής και των λοιπών οργάνων του κόμματός σας.

Η ιστορία του Κ.Κ.Ε. ήταν μια ιστορία αποκλειστικά χαμένων ευκαιριών και λάθων επιλογών κυρία Παπαρήγα. Απλά δεν πρόκειται να το παραδεχτούν και να σας το εισηγηθούν αυτοί που είναι δίπλα σας, που νομίζουν ότι ζούν στο 1918. Αν δεν κουνηθείτε εσείς κυρία Παπαρήγα για να προστατέψετε τον απλό πολίτη που συνθλίβεται οικονομικά, μπορεί να κάνει την κίνηση αυτή κάποιο άλλο κόμμα, όπως το ΛΑÓΣ με τον πανέξυπνο Καρατζαφέρη και σκεφτείτε μετά τι ντροπή (Qué figura, qué figura!)

Κουνηθείτε κυρία Παπαρήγα (Move your head out of hour arse!).

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΠΕΔΩΣΕ:
• Παρακαλώ πέστε μου:
Πώς είναι δυνατόν να μετατραπεί ένας Σύλλογος Συνταξιούχων, λ.χ. ο Σύνδεσμος Συνταξιούχων Διπλωματικών Υπαλλήλων, σε καταναλωτικό Συνεταιρισμό, που να πετυχαίνει είτε άτοκες δόσεις σε αγαθά ή και ειδικές χαμηλές τιμές στα μέλη του;
Τι διαδικασία ακολουθείται; Τι σχετικά νομικά κείμενα υπάρχουν;
Με τι επιχειρήματα και με τι δεδομένα μπορεί κανείς να κάνει μια απόλυτα πειστική εισήγηση στο Διοικητικό Συμβούλιο του Συνδέσμου;
•
baskin
Μαΐου 8th, 2010 on 19:59
Θέτετε ένα σύνθετο και σημαντικό θέμα. Δεν γνωρίζω τα νομικά κείμενα, αλλά πιστεύω ότι οι μηχανισμοί που αναφέρετε δεν χρειάζονται ιδιαίτερη νομική υπόσταση για να λειτουργήσουν.
Το θέμα είναι κατ’ εμένα η συνειδητοποίηση της ισχύος του καταναλωτή ειδικά όταν συνεταιρίζεται. Πιστεύω ότι απλά χρειάζεται απαγκίστρωση από τον διακοσμητικό ρόλο που έχουν όλοι οι σύλλογοι και απευθείας επαφή και διαπραγμάτευση με τις επιχειρήσεις. Επιβράβευση αυτών των επιχειρήσεων που συμμετέχουν και απομόνωση των καρτέλ με ταυτόχρονη ανάπτυξη καταναλωτικής κουλτούρας.

Εφημερίδα καΐ καφέ
πόθε κρυφέ-καυμέ κρυφέ
και το πρωϊ έχει φύγει
το βράδυ με τυλίγει.

Εφημερίδα και καφέ
πόθε κρυφέ-καϋμέ κρυφέ
και η ζωή έχει φύγει
σκότος βαρύ με πνίγει.

Εφημερίδα και καφφέ
πόθε κρυφέ-καυμέ κρυφέ
α!- και η ζήση_η λίγη
χίλιες χαρές ξανοίγει.

Γ. Χολιαστός

Ποιος όμως θέλει να διαβάσει έναν άνθρωπο που η βαρύτητα της ίδιας της ταυτότητας του εμποδίζει ουσιαστικά την φυσιολογική διατύπωση του λόγου και των επιχειρημάτων του?

Αν αυτό σκεφτήκατε και εσείς…είστε τελείως ηλίθιος.

Σαφώς, το κοινωνικό πλαίσιο καθορίζει το θεμιτό και το αθέμιτο της ανθρώπινης συμπεριφοράς όπως ξεκάθαρα η νόρμα της ευγενικής υποκρισίας επιβάλλεται σε όλα σχεδόν τα επίπεδα σύναξης του ανθρώπινου είδους. Όποιος υποστηρίζει το αντίθετο, ή κοροϊδεύει τον εαυτό του, ή κοροϊδεύει όλους τους υπολοίπους. Αν πάλι, ο προαναφερθείς είναι μεγαλοδημοσιογράφος… απλά κάνει τη δουλεία του…εκφέρει δηλαδή -δημόσια- αυνανικά απόβλητα.

Το συγκλονιστικότερο γεγονός, που συμπίπτει με το συγκυριακό της ύπαρξης μας σε τούτο το δεδομένο χωροχρόνο, είναι η επανάσταση της πληροφορίας. Συνήθως οπτικά η ακουστικά ερεθίσματα που άλλοτε η πρόσβαση σ αυτά είτε ήταν εξολοκλήρου προνόμιο κάστας, είτε συνάρτηση ή αποτέλεσμα της οικονομικής ευρωστίας του καθενός.

Ο τρισάθλιος λοιπόν καπιταλισμός, στα ξέφρενα γρανάζια της βιομηχανίας της διαφήμισης αναγκάζεται να γίνει δημιουργικός, ποιοτικά ανταγωνιστικός και να προσφέρει ¨δωρεάν¨ ένα σωρό αντικείμενα, λειτουργίες και υπηρεσίες σ ένα τεράστιο καταναλωτικό πλήθος, που δεν διαθέτει ιδιαίτερα πολιτισμικά γνωρίσματα πέρα από το δικαίωμα στην εσωτερική παρακμή.

Καταναλώνω…άρα υπάρχω (θα έλεγε και ο σοφός )

Ετούτη λοιπόν η ¨ευγενική προσφορά¨ αφενός δημιουργεί νέα είδη εξάρτησης σε αυτήν την trainspotting πραγματικότητα αφετέρου όμως δημιουργεί βήμα για εκατοντάδες χιλιάδες άσημους και καθημερινούς ανθρωπάκους, που ξαφνικά…έχουν δικαίωμα στο χορό. Με ένα σχετικά απλό τρόπο στήνω λοιπόν ένα πάγκο ,σ αυτή την απίστευτα βρώμικη γειτονία, και ανεβαίνω για να διαλαλήσω τα διάφορα που περιφέρονται μέσα στο μικρό μου το κεφάλι.

Το εξαιρετικό της υπόθεσης δεν έγκειται μόνο στο γεγονός ότι ο δέκτης με απλές διαδικασίες μπορεί να αποδεχτεί η να απορρίψει αυτό που εγώ υποστηρίζω, δεν έγκειται στο γεγονός ότι για πρώτη φορά ,ίσως, μπορούμε να καθορίσουμε σε περίπου απόλυτο βαθμό το χαρακτήρα και την ποιότητα της πληροφορίας που δεχόμαστε, πόσο μάλλον στο γεγονός ότι περισσότεροι άνθρωποι αποκτούν δικαίωμα στη έκφραση, θέση για τα κοινά και φωνή που πραγματώνει μια δημοκρατία πιο διευρυμένη, μια δημοκρατία πιο ανθρώπινη.

Τα Blogs κυρίες και κύριοι ήρθαν για να μείνουν. Το ιντερνέτ είναι ελεύθερο διότι μια γενιά έχει εισαγάγει σ αυτόν τον ,αφηρημένο, χώρο όλα τα όμορφα και τα σπουδαία που την χαρακτηρίζουν. Οπότε η εξουσία μπορεί να χτυπιέται ,ευπρεπώς, όσο θέλει.

Ο γνωστός άγνωστος Ανώνυμος.

Υγ. Ελευθερώστε την έκφραση. ( Παρίσι Μάης του 68)

K.σ-Μ.
Πήγες βόλτα στα μπλογκοαλώνια και είδες τι συμβαίνει, αμέσως να το παίξουν “πνεύματα αντιλογίας” για μερικά κλικ παραπάνω. Χ.Α. και ξερό ψωμί δηλαδή.

Κατά τα άλλα είναι να αναρωτιέσαι γιατί βγήκε μια κάποια …λύσσα από μερικούς μπλόγκερς; Από κάποιους μάλιστα με μακρύ ιστορικό δυσφήμισης των μπλογκς δια των μεθόδων τους;

Ευχαριστώ.