Ντροπαλέ, είναι και άλλα πράγματα εκτός από τα tempi και τα dynamics. Είναι η διαφορά στον τρόπο παιξίματος (στο expressivenes) όπως και στο τι επιλέγει ο κάθε αρχιμουσικός να τονίσει και να φέρει στην επιφάνεια (και βεβαίως το technical competence των μπουσικών)

Όσον αφορά το expressiveness μπορεί να “ποσοτικοποιειθεί”. Ήδη υπάρχουν προγράμματα που μπορούν να αντιληφθούν την διαφορά στο στυλ παιξίματος κάθε πιανίστα (μιλάμε για προγράμματα επιπεδου ακαδημαϊκής έρευνας πάντα). Και βέβαια τι θεωρείται “καλο” και τι όχι είναι θέμα προσωπικού γούστου, εποχής, mood κλπ. Και βέβαια πρωτίστως (υπάρχει μάλιστα και literature επ’ αυτού) τα συναισθήματα που μας είχαν δημιουργηθεί όταν ακούσαμε πρώτη φορά το κομμάτι (και επακόλουθα την συγκεκριμένη εκτέλεση). Εμένα ας πούμε μου αρέσει πάρα πολύ αυτό το 4 βραδεμβούργιο κοντσέρτο (που είναι και το αγαπημένο μου). Πρωτίστως γιατί μου αρέσει πολύ το συγκεκριμένο vibrato του φλάουτου. Έχω ακούσει βέβαια μόνο καμιά 10αριά εκτελέσεις (το site που λινκαρα έχει πάνω από 100 και φαντάζομαι πως θα υπάρχουν τουλάχιστον δύο φορές άλλες τόσες)

Θυμάμαι αυτές τις εκδόσεις πριν κάνα δυο χρόνια που εκδόθηκαν από το ΥΠΠΟ, αν θυμάμαι καλά, και ήταν για περιορισμένα αντίτυπα. Ήταν είτε πολύ ακριβά ή μόνο χορηγία για επιλεγμένους “πελάτες” (δωράκια δλδ). Νομίζω ότι υπάρχει σχετική και εκτεταμένη αναφορά στο αρχείο της Ελευθεροτυπίας, θα το ψάξω κάποια στιγμή. Οι άλλοι φίλοι σχολιαστές γνωρίζουν περισσότερα; Νομίζω ότι ο spiretos72 είχε αναφερθεί παλιότερα σε αυτές τις εκδόσεις.

Εντάξει εγώ συμπαθώ τον Levine, έχει πολύ ωραίες καταγραφές. Χαϋντν είπαμε Jochum και Sir Colin Davis αν και τώρα απολαμβάνω κάποιες ερμηνείες του Klemperer (!).

Τις συμφωνίες του Μπεμ τις άκουσα όλες αλλα η 4η μου άφησε την καλύτερη εντύπωση.

Για το κουράγιο μου; Να ‘ναι καλά το OCR

Για το Ντροπαλό φίλο μας.

Τι έχω καταλάβει εγώ. Η εμβάνθυνση και η αναζήτηση είναι πολύ ενδιαφέρουσα και την κάνουμε. Αλλά όχι εις βάρος της γνωριμίας άλλων σπουδαίων έργων. Όχι δηλάδή π.χ. κόλλημα με τον Beethoven ή τον Mozart, Brahms κ.λπ και αφήνουμε έξω τον Haydn ή λίγο πιο πέρα στον ρομαντισμό του Bruckner π.χ. Να εξαντλείς συμφωνίκα έργα χωρίς να ακούσεις και Verdi για παράδειγμα.

Ποια είναι σπουδαία έργα; Αυτά που έχουν πολλές και επαναλαμβανόμενες ερμηνείες πολλές φορές διαφορετικές μεταξύ τους (επειδή εμπνέουν αυτα τα έργα πιθανότα). Οι αναζήτηση που είχα κάνει για “άγνωστους” συνθέτες, δεν λένε και τίποτα σπουδαίο. Είναι για μια μόνο φορα. Δίκαια ο Βeethoven είναι Beethoven και όχι Ries. Λίγες είναι οι εξαιρέσεις. Εξαίρεση ίσως αποτελεί η προκλασσική μουσική όπου υπάρχουν πολλά ερωτηματικά άλλα και ο 20ος αιώνας όπου αυτοι οι 2 παγκόσμιοι πόλεμοι και η κρίση του μεσοπολέμου πραγματικά σκότωσαν την μουσική.

Με λίγα λόγια, η κλασσική μουσική έχει την επέκταση και εμβάνθυση μαζί, στα πλαίσια των δίκαια καθιερωμένων έργων και συνθετών.

Τι έκπληξη είναι αυτή και ξανάνοιξε το ιστολόγιο σου, δεν έριξες καμιά ειδοποίηση κατά δω!

Πάμε στο ζουμί τώρα. Ευχαριστώ για την διευκρίνιση με τον Τζέημς Λιβάιν, αυτός ο τύπος μου κάθεται απελπιστικά βαρύς στο στομάχι και τώρα μου αναπτέρωσες το ενδιαφέρον για τους Hagen. Για τον Τζουλίνι, δεν είναι ότι τον βαρέθηκα, αλλά όπου υπάρχει προσφορά μόνο αυτόν δίνουν (τον είχε ξαναδώσει και το Βήμα και η Ημερησία και δεν θυμάμαι που αλλού). Συμφωνώ και για τον Σινόπολι μου φαίνεται ότι επανακυκλοφόρησε πρόσφατα σε μια οικονομική σειρά. Ο Χάυντν του Μπεμ κυκλοφορεί ακόμα στην Galleria και ναι, είναι ωραίες εκτελέσεις αλλά όχι σαν τις ανάλογες του Γιουτζήν Γιόχουμ, άλλος που χρειάζεται νέα επαναπροώθηση. Έχω 5η & 6η Τσαϊκόφσκυ με Μπεμ σε βινύλιο αλλά όχι την 4η και αναρωτιέμαι πως την αποδίδει, είναι ωραίες ερμηνείες κι αυτές.

Έκανα update στο ποστ και έβαλα λινκ το δικό σου για την πλήρη λίστα που κατέγραψες, χαρά στο κουράγιο σου! Κι απάντησα άμεσα στο κουίζ της Νυχτερίδας!

Σε όλα τα είδη της μουσικής υπάρχει το φαινόμενο της αναζήτησης των διαφορετικών εκτελέσεων, από ένα δημοτικό τραγούδι μέχρι τον Κόουλ Πόρτερ, δεν μπορείς να μην ακούσεις μια διαφορετική ερμηνεία. Αυτό που συμβαίνει με μας του κλασικιστές είναι ότι δεν ψάχνουμε ένα τραγούδι των πέντε λεπτών που βρίσκεις πολύ εύκολα πλέον στο ίντερνετ, αλλά έργα μεγάλης διάρκειας. Λίγο πολύ, η ενασχόληση και το χόμπι σε ένα είδος μουσικής δεν μπορεί να αφήσει απολύτως κανέναν αδιάφορο στην αναζήτηση της ιδανικής ερμηνείας. θα σκεφτώ να κάνω ένα ποστ με κάποιο τρανταχτό παράδειγμα για να καταλάβεις πόσο απέχουν οι ερμηνείες μεταξύ τους και για ποιο λόγο αναζητούμε τόσες πολλές διαφορετικές.

Ο Dvorak του Levine ειναι επιεικώς αίσχος, αλλά η πέστροφά του Schubert δεν είναι με τους Hagen αλλά σε συνεργασία με μέλη της Φιλαρμονικής του Βερολίνου (το εχω και το θεωρώ εξαιρετικό). Μπερδεμα γενικώς στους συντελεστες στην λίστα, μάλλο το Systran της Παρασκευή που λές (ούτε που μου πέρασε αυτό από το μυαλό, αλλά στις σειρές με όπερες μας είχαν συνηθίσει σε εξαιρετικές και φιλολογικές μεταφράσεις).

Διαμαντάκια όπου υπάρχει ερμηνεία του Tamas Vasary στο πιάνο. Rachmaninov και Chopin. Όπως και Tchaikowsky-Karajan-Ferras-Berman.

Mussorgsky πολύ καλός είναι ο Giulini απλά τον συνήθισες ή τον βαρέθηκες. Σε καταλαβαίνω απόλυτα, το παθαίνω και εγώ. Θα ταίριαζε να βάλουν του Sinopoli την εκδοχή με την Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης (ξεχασμένο).

Για τα Βρανδεμβούργια και του Pinnock έχω και της Musica Antiqua Köln. Εντελώς υποκειμενικά Musica Antiqua Köln προτιμώ εκτός αν ομιλούμε για την πολύ προσφατή του Pinnock με το Brandebourg Consoirt. Από τον κατάλογο της Deutsche Grammophone θα έλεγα γιατί όχι Karl Richter και Munchener Bach- Orchester;

Έκπληξη η Bohm σε Haydn για το οποίο δεν έχω καμμιά ίδεα αν και φαντάζομαι πως θα είναι “βαρύ” αλλά είναι Bohm. Ο Mozart είναι με την Φιλαρμονική της Βιέννης αλλά συνήθιζόταν να δίνεται η εκδοχή του με το Βερολίνο (όπου έχει και πλήρη κύκλο συμφωνιών) Του Bohm βρήκα από Ιαπωνία τις συμφωνίες του Tchaikowsky (4-6) με London Symphony Orchestra, όπου μόνο εκεί κυκλοφορούν. Η 4η του είναι άλλο πράγμα.