Το κλέος της Ρεπούση είναι να χαράζεται ανεξίτηλα το όνομά της δια βίου.
Γράφει εχθές μεταξύ άλλων ο δεν-είμαι-εθνικιστής Στάθης:
Εγραψε χθες το «Εθνος»: «Ιδιαιτέρως εμπνευσμένη η επιλογή της κυρίας Θάλειας Δραγώνα για τη θέση του γενικού γραμματέα στο υπουργείο Παιδείας. Με την ίδια λογική θα μπορούσε να αναλάβει υφυπουργός και η κυρία Ρεπούση…»!
Το βρίσκω διαβολικά λογικό. Αν μάλιστα μετακληθεί και ο κ. Σόρος για να μας συγγράψει την αληθινή ιστορία της ασυνέχειας στην καλλιέργεια της πατάτας ανάμεσα στα έθνη, θα ‘χουμε αγγίξει το τέλειο στα ελληνικά γράμματα για τα αεί κούτσουρα και τους διά βίου ραγιάδες.
Ξεχνάει όμως ο δεν-είμαι-εθνικιστής αρθρογράφος(;) και γελοιογράφος(;) τι έγραφε ο Καραμανλής, πολιτικός προϊστάμενος της τότε υπουργού Γιαννάκου-Κουτσίκου, που ήταν προϊσταμένη της Μαρίας Ρεπούση, για τη μικρασιατική καταστροφή στη διδακτορική του διατριβή που δημοσίευσε πριν από είκοσι τόσα χρόνια με τίτλο «ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οι εξωτερικές μας σχέσεις, 1928-1932».
[Ο Ελευθέριος Βενιζέλος] οραματιζόταν την πιθανότητα επίτευξης στο μέλλον μιας ελληνοτουρκικής συνομοσπονδίας. Γι’ αυτόν τον λόγο έμοιαζε να αποδέχεται ως και την αμφιλεγόμενη θεωρία του Κεμάλ για την κοινή καταγωγή των δύο λαών. Και οι δύο ονειρεύονταν την ανάσταση του Βυζαντίου με την Κωνσταντινούπολη σαν πρωτεύουσα, δημιουργημένου όχι από την κατίσχυση του ενός έθνους επάνω στο άλλο αλλά από τη βαθμιαία ειρηνική τους συγχώνευση.
Και αλλού:
Οι ίδιοι άνθρωποι [σ.σ. ο Βενιζέλος και ο Ινονού] που πίστευαν ότι το χάσμα ήταν αγεφύρωτο, τώρα αντιλαμβάνονταν ότι τίποτε σχεδόν δεν εμπόδιζε την ελληνοτουρκική φιλία.
Όχι ο Γιωργάκης και ο Ισμαήλ Τζεμ!
Το σχετικό άρθρο και μια συζήτηση πριν δυο χρόνια.
Πλούσια τα κλέη της Ρεπούση.
_____________________________
ΥΓ. Τον Κίσσιντζερ ξέχασε ο ερίτιμος αρθρογράφος(;) και γελοιογράφος(;) αλλά που θα πάει, θα τον θυμηθεί κι αυτόν κάποια επόμενη φορά μαζί με το απεχθές κλέος και τον ρυπαρό ουγγροεβραίο.
Ενοχλεί η δυνατή πένα του Στάθη. Ενοχλεί πολύ.
Κυρίως, επειδή η δυνατή πένα του επηρεάζει κι επειδή δεν έχει να του προσάψει κανείς τίποτα μεμπτό. Αυτά, δηλαδή, που έκαναν τον ΣΥΡΙΖΑ να του προτείνει την πρώτη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας στις τελευταίες εκλογές.
Βtw, ο Στάθης Σταυρόπουλος είναι δημοσιογράφος, αρθρογράφος, σκιτσογράφος. Επί πολλά έτη αγαπημένος αυτών των ίδιων που σήμερα ενοχλούνται με κάποια άρθρα του. Ευνόητο γιατί.
“Δεν έχει να του προσάψει κανείς τίποτα μεμπτό”;;;
Λχ, το βούτυρο που αλείφει στο ψωμί της ακροδεξιάς στο όνομα της “πατριωτικής αριστεράς” δεν το βλέπει κανείς;
Και η επιμονή στον κακό Σόρος που φταίει για όλα τα δεινά της Ελλάδας, δλδ μόνο εμείς ποτέ δεν φταίμε και για τίποτα;
Θέλεις να πεις ότι εσύ προκειμένου να μην αλείψεις βούτυρο στο ψωμί κάποιου, κρύβεις την αλήθεια;
H αλήθεια, στην προκειμένη περίπτωση, είναι ότι ΝΑΙ, υπάρχει η πατριωτική αριστερά και αυτό είναι που εξαγριώνει όσους δεν τους βολεύει να υπάρχει.
Για αντικειμενικούς και μη συμπλεγματικούς ανθρώπους, δεν υπάρχουν τέτοια εκβιαστικά διλήμματα. Επομένως, ουδέν μεμπτόν γι αυτό που αναφέρεις.
Τέλος, για προσωπικούς λόγους, οφείλω να υποκλιθώ στον Στάθη Σ., γιατί είναι από τους λίγους φιλότιμους ανθρώπους που συνάντησα στη ζωή μου. Όταν ανθυποδημοσιογραφίσκοι και ανθυποαρθρογραφίσκοι έχουν καβαλίσει καλάμι και δεν εκφράζουν τίποτα παραπάνω από τον εαυτό τους, ο Στάθης Σ. λειτουργεί χωρίς βεντετισμούς, σεμνά, ταπεινά, αθόρυβα και αδέσμευτα. Είναι ελεύθερος, πώς να το κάνουμε;
“καβαλίσει” καλάμι εκ του ρήματος “καβαλίζω”.
:-p
Θα το δουν ανακαλύψουν μαζικά αργότερα – προς το παρόν περνάμε την μαζική φάση αγιοποίησης.
Πάντως πατριωτική αριστερά ήταν και ο εθνικοσοσιαλισμός, (προφανώς και ο Στάθης δεν είναι όμως τέτοιος).
Αυτό είναι μια άλλη, μεγάλη συζήτηση. Εδώ έγραψα για ό,τι αφορά στην προσπάθεια απαξίωσης του λόγου, του Στάθη. Το ίδιο, δηλαδή, που γίνεται συντονισμένα, για όποιον αριστερό εκφράζει τις ίδιες απόψεις. Με όποιες επί μέρους διαφωνίες έχει κανείς με ό,τι γράφουν, δεν αναιρείται ούτε η προσωπική τους αξία, ούτε η αξία των απόψεών τους.