Αναρωτιέμαι τον τελευταίο καιρό, με αφορμή αλλεπάλληλες δημοσιεύσεις συνβλογιστών σχετικά με κάποιες αναμεταξύ τους παρεξηγήσεις, για το πως αντιλαμβανόμαστε το χιούμορ ειδικότερα στον γραπτό λόγο, έχει μεγάλη σημασία η διαφορά. Κι αυτό διότι το χιούμορ είναι πολύ δύσκολη υπόθεση όταν εκφράζεται γραπτά, παρά στον προφορικό λόγο επειδή υπάρχει άμεση ανταπόκριση κι ανταπάντηση. Το προφορικό χιούμορ είναι πολλές φορές επιπόλαιο, είναι τόσο προσωρινός ο χαρακτήρας που ακριβώς αυτή η ελαφρότητα και η ελαστικότητα δεν του δίνει τόση αξία όση και διάρκεια. Στον γραπτό λόγο τα πράγματα είναι διαφορετικά, το χιούμορ συχνά, αφού αυτή είναι η σκοπιμότητά του εδώ, κριτικάρει, επισημαίνει και προτείνει λύσεις για τα κακώς κείμενα χρησιμοποιώντας τον περιφραστικό τρόπο και τόνο. Ο Ουμπέρτο Έκο λέει κάπου πως “η χρησιμότητα ενός βρωμόλογου, στηρίζεται στην σπανιότητα της χρησιμοποίησής του”. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για το χιούμορ – και συμπληρωματικά προτείνει ο Έκο έναν εναλλακτικό τρόπο να μην χρησιμοποιούμε το χιούμορ καταχρηστικά: “μία επιδεικτική ανεκτικότητα μπορεί να εξουδετερώσει έναν άνθρωπο με μεγάλη δύναμη”. Να γιατί μετά από τόσα χρόνια ο Βασίλης Λεβέντης ή ο Αλέξης Κούγιας επιζούν τηλεοπτικά, η κατάχρηση στην διακωμώδησή τους είναι τα σωσίβια τους.
Τα προβλήματα ανακύπτουν από την εξής διαπίστωση: επικρίνοντας μέσω του χιούμορ την εξουσία, τις κοινωνικές συμπεριφορές, τις πολιτικές απόψεις, τη θρησκεία, αυτές τις νομιμοποιούμε. Γιατί τι άλλο κάνουν πχ ο Λάκης Λαζόπουλος και ο Τζίμης Πανούσης όταν από την αυτοναναφορικότητά τους σατιρίζουν τα κακώς κείμενα; Μέσω του χιούμορ – του δικού τους χιούμορ! – επιβεβαιώνουν την σταθερότητα και το μεγάλο μέγεθος της καθεστηκυίας τάξης. Πάντως, οι διαβαθμίσεις ανάμεσα στο λεπτό και κρυμμένο μέχρι το βιτριολικό και ξεδιάντροπο χιούμορ είναι μάλλον άπειρες. Ή μάλλον καλύτερα δεν καταλογοποιούνται εύκολα, επειδή ο χαμαιλεοντισμός είναι ίδιον χαρακτηριστικό του χιούμορ. Είναι σχεδόν αδύνατο να θίξεις ένα ζήτημα χωρίς να προκύψει μια παράλληλη ή πολλές παράλληλες ερμηνείες. Το χιούμορ δεν είναι ένα συστατικό της κουζίνας που μπορείς να αρτύσεις με αυτό ένα φαγητό σε σταθερές δοσολογίες, αλλά αποτελεί προσωπική καλλιέργεια και αντίληψη του ατόμου για το τι θεωρεί αστείο και άξιο λόγου για να γελάσει ή να επικρίνει.
Κι εδώ είναι το κλειδί του φασισμού: το χιούμορ, όταν δεν είναι χυδαίο ή κραυγαλέο, είναι ένα τεράστιο όπλο για τον φασίστα. Αυτού του “είδους” το χιούμορ είναι συχνά μεταμφιεσμένη ιδεολογία γιατί η αποτελεσματικότητά του είναι πολύ πιο άμεση από το ιδεολόγημα μιας θρησκείας. Παρενθετικά, το γνωρίζετε πως στο Όνομα του Ρόδου αυτό λέει ο Μαλαχίας καταδικάζοντας το γέλιο: το γέλιο είναι άμεσο, μεταδοτικό, εξαιρετικά αποτελεσματικό αφού μπορεί και καταστρέφει ένα ιδεολογικό οικοδόμημα που χτίζεται με πολύ κόπο για να θεμελιώσει μια εξουσία, άρα είναι η πιο επικίνδυνη απ’ όλες τις αρετές, κλείνει η παρένθεση. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε σχετικά εύκολα το χιούμορ του φασίστα: στηρίζεται στη διακωμώδηση συγκεκριμένων προσώπων και ομάδων με τέτοιο τρόπο που με μεγάλη ευελιξία τους απαξιώνει και τους καταδικάζει απολαμβάνοντας το χειροκρότημα του κοινού.
Συμπεραίνω δε, πως ουσιαστικά δεν υπάρχει φασιστικό χιούμορ διότι είναι σχήμα οξύμωρο. Ο φασίστας νομίζει ότι κάνει χιούμορ ενώ αυτό στην ουσία δεν είναι. Όταν καταφέρεται κατά των εβραίων, των νέγρων, των ομοφυλόφιλων κλπ χρησιμοποιώντας τον χιουμοριστικό λόγο, στην πραγματικότητα εκδηλώνει την ιδεολογία του με τον ίδιο τρόπο που ένας χριστιανός μιλάει πολύ σοβαρά για τη θρησκεία του. Κι αυτό γιατί ο φασισμός αποτελείται από σαθρά θεμέλια και δεν έχει σοβαρή ιδεολογία, ούτε καν ιδεολογία καθώς αυτή είναι ένα σύμφυρμα από διαστρεβλωμένες παραστάσεις, πχ η εμμονή στα ιδεώδη των αρχαίων Σπαρτιατών μόνο θυμηδία φέρνει για τις άτσαλες προσπάθειες του φασίστα να προσιδιάσει αναδρομικά στην ιδεολογία του σπαρτιατικού μιλιταρισμού τις σύγχρονες εθνικιστικές εκφάνσεις που αναζητά και προωθεί για να τον συντηρεί. Αυτό που πρέπει να μας τρομάζει είναι η επανάληψη της “Τελικής Λύσης” του Χίτλερ: αφού για αιώνες οι εβραίοι σατιρίζονταν άγρια και προσβλητικά, συνεπικουρήθηκε με αυτό τον τρόπο η ναζιστική “λύση” που προωθήθηκε ως ένας ιδεολογικός μονόδρομος όπου η πρακτική του εφαρμογή δεν συνάντησε αντιστάσεις. Και γι αυτό, η ευπρέπεια και η αυτοσυγκράτηση είναι βδέλυγμα για τον καλό φασίστα, αλλιώς χάνει τους στόχους και τα μέσα με τα οποία αυτοεπιβεβαιώνεται και εγκαθιδρύεται. Είδατε ποτέ έναν φασίστα να σηκώνει αστεία; Πόσο μάλλον να σηκώνει αστεία και το θύμα του; Πολύ δύσκολη κατάσταση από την οποία μόνο το θύμα μπορεί να δώσει την ψύχραιμη όσο και δύστοκη τελική απάντηση και λύση.
Αλλά το σημαντικότερο σκέλος δεν είναι η ατομική συμπεριφορά του φασίστα, ο οποίος μπορεί να απομονωθεί αποτελεσματικά με έξυπνο τρόπο, αλλά η συστηματική ιδεολόγηση φασιστικών συμπεριφορών. “Το κωμικό”, γράφει ο Ουμπέρτο Έκο, “από κοινωνική άποψη θα συνεχίζει να προκαλεί διακρίσεις: όποιος σατιρίζει τον εαυτό του ή αποδέχεται τη σάτιρα, θ’ αποδεικνύει την κοινωνική του ανωτερότητα, κι όποιος δεν θα μπορεί να επιτρέπει στον εαυτό του αυτή την πολυτέλεια, θα αποκαλύπτει δημόσια την κατώτερότητά του”. Επειδή έγινε πολύς λόγος σε πολλά ιστολόγια για την ομοφοβία, θα προσέθετα και κάτι που δεν το επισήμαναν πολλοί: η ομοφοβία τρέφεται από την σατίρισή της. Γιατί, τι άλλαξε από τότε που ο Γιώργος Μπέζος υποδυόταν στους Απαράδεκτους το ρόλο μιας άγρια κραγμένης αδερφής; Τον αντιγράψανε όλοι με αποτέλεσμα ο gay να “πουλιέται” ως κουνίστρω χαβαλετζού. Φασισμός του χειρίστου είδους, ομοιότροπος με κείνον που παρουσιάζει τον εβραίο με καμπούρα και γαμψή μύτη. Η “Τελική Λύση” στρώνεται αργά και σταθερά για να επαναληφθεί κάποια στιγμή στο μέλλον. Έτσι φοβούμαι.
Θα κλείσω με ένα βιτριολικό παράδειγμα διδακτικού χιούμορ από τον Ραμπελαί, για το πως αντιλαμβανόταν το χιούμορ αυτό το σπουδαίο πνεύμα του γαλλικού Διαφωτισμού. Ο Πανταγκρυέλ (ο πατέρας του Γαργαντούα) και ο Πανούργος ταξιδεύουν με ένα πλοίο και συναντάνε ένα άλλο καράβι με εμπόρους προβάτων. Ένας έμπορος βλέπει τον άσχημο Πανούργο, τον κοροϊδεύει για το παράξενο ντύσιμό του και τον αποκαλεί κερατά επειδή τα γυαλιά του Πανούργου ήταν στερεωμένα πάνω από το σκούφο του. Ο Πανούργος τον εκδικείται: αγοράζει ένα πρόβατο και το ρίχνει στη θάλασσα. Τότε, όλα τα άλλα πρόβατα, καθώς είναι μαθημένα να ακολουθούν το ένα πίσω από το άλλο, αρχίζουν να πηδούν στο νερό. Οι έμποροι τρελαίνονται και επάνω στην αναμπουμπούλα από την προσπάθεια τους να συγκρατήσουν τα πρόβατα, πέφτουν κι αυτοί στο νερό. Ο Πανούργος πιάνει ένα κουπί και χτυπάει τους εμπόρους που προσπαθούσαν να ανεβούν στο καράβι βγάζοντας λόγο για την ματαιότητα του κόσμου και πως στην άλλη ζωή θα είναι σε πολύ καλύτερη θέση αφού οι νεκροί θα είναι πιο τυχεροί από τους θνητούς. Αφού πνίγηκαν οι έμποροι, ένας συνεπιβάτης ψέγει τον Πανούργο επειδή ξόδεψε τόσα λεφτά άδικα για το πρόβατο που πνίγηκε και του απαντά ο τελευταίος: “μα την πίστη μου, απόλαυσα ένα θέαμα που αξίζει πάνω από 50.000 φράγκα!”
ΥΓ Έχω γράψει παλιότερα έναν (χιουμοριστικό…) ημιτελή οδηγό σε δύο μέρη για τον καλό φασίστα στο ίντερνετ, μπορείτε να τον διαβάσετε εδώ. Θα τον συμπληρώσω εν καιρώ καθώς το παρόν ποστ το θεωρώ ως βοηθητικό κείμενο του οδηγού αυτού.
Εξαιρετικό άρθρο:-) υποκλίνομαι.
Είχα στο νου μου να γράψω κάτι σχετικά με το χιούμορ και το πώς το αντιλαμβάνεται καθένας και πόσο διαφέρουν οι άνθρωποι στην αντίληψη του αστείου ή του γελοίου. Ο,τι π.χ. άλλο είναι το χιούμορ και άλλο η πλάκα ή η “χοντρή πλάκα”, αν και γελάμε (οι περισσότεροι) και με τα τρία είδη αυτά.
Η αιτία του γέλιου είναι η ανατροπή, η διήγηση που καταλήγει σε μια ανατροπή ή ακόμα και… μια τούμπα που θα φάει ένας φουκαράς στο δρόμο θα μας προκαλέσει πρώτα το γέλιο και μετά θα τρέξουμε (και αν) να τον βοηθήσουμε!
Χιούμορ έχουμε μάθει να αποκαλούμε τη λεπτή σάτιρα, κάτι που απαιτεί ακονισμένο αισθητήριο του αστείου (όχι του γελοίου) για να γίνει κατανοητό. Οταν π.χ. κάποιος διηγείται μια ιστορία και γελά πριν ακόμα καταλάβουν το νόημα οι ακροατές, ακυρώνει την ύπαρξή του ως ευθυμολόγος (χιουμορίστας). Το αστείο, η ανατροπή δηλαδή, καλό είναι να λέγεται με κάθε σοβαρότητα ώστε να προκαλέσει πηγαίο το γέλιο.
Αυτό είναι δύσκολο να το προκαλέσει να συμβεί ένας “κοινός” άνθρωπος στον προφορικό λόγο, επειδή οι ακροατές του έχουν μια σχηματισμένη εικόνα για το πρόσωπό του και δεν τον γνωρίζουν ως “διασκεδαστή”, έτσι παρεξηγείται συχνά πως εννοεί επακριβώς τα διηγούμενα. Μου έχει τύχει πολλές φορές να χρειάζεται να “παίξω” λίγο το μάτι μου για να καταλάβουν οι άλλοι ότι αστειεύομαι. ΦΡΙΚΗ!!!
Είναι τόσο δύσκολο να ταιριάξουν οι αντιλήψεις των ανθρώπων, ακόμα και σε αυτό το απλό(??) που είναι η αιτία του γέλιου…
Αν όλ’ αυτά συμβαίνουν με τον προφορικό λόγο, φαντάσου τι γίνεται με το γραπτό…
Καθόλου δύσκολο να συμβούν παρεξηγήσεις, βασισμένες πάνω στις εικόνες που έχει σχηματίσει καθένας για το τι σημαίνει αστείο, κλπ κλπ…
Πέρα από αυτά, κάποτε πιστεύω ότι μπορεί και να αποδυναμώνεται με τη γελοιοποίησή της η κάθε εξουσία. Παρατηρώ π.χ. τι συμβαίνει με το χασάπη του πλανήτη. Ετσι που τον δείχνουν, ακόμα και ‘γω τείνω να νοιώσω συναισθήματα λύπης για το πρόσωπό του. Δεν είναι τελείως άστοχη η απόφαση των “μεγάλων και σπουδαίων” να επιτρέπουν (πράγμα που απεχθάνονται τα απολυταρχικά καθεστώτα, για τούτο ίσως πέφτουν ευκολότερα!) τη γελοιοποίησή τους, η οποία σημαίνει διάχυση της εικόνας τους στον κόσμο, αλλά και αφανή αποδοχή της.
Αντε, κόντεψα να γράψω άλλο ένα άρθρο εδώ μέσα!:-) Θα γράψω σύντομα το δικό μου και θα παραπέμπω εδώ πέρα. Είσαι;
(για συνεργασία μπλογκάρων -να ρίξουμε τον Τσάρον)*
*ΣΗΜ. Για την ατάκα αυτή απαιτείται γνώση της ρωσικής ιστορίας (βογιάροι) που δανείζουν τη λήγουσα στους ασχολούμενους με τα blogs.. για το ποιος είναι σήμερα ο τσάρος δε χρειάζεται επεξήγηση νομίζω. Ποιος θα γελάσει; Ποιος θα ανθυπομειδιάσει; Ποιος θα πει «τι κρυάδα είν’ αυτή πάλι»; Ποιος θα μεταφέρει την αποδοκιμασία του στο πρόσωπό μου και θα αρνηθεί να ξαναδιαβάσει τι γράφω; Ποιος θα θέλει να με γνωρίσει (εν όψει και του πάρτι) για να με δείρει που του τη σπάω διαρκώς; ..λέμε τώρα.. Αγνωστο…
“Τα προβλήματα ανακύπτουν από την εξής διαπίστωση: επικρίνοντας μέσω του χιούμορ την εξουσία, τις κοινωνικές συμπεριφορές, τις πολιτικές απόψεις, τη θρησκεία, αυτές τις νομιμοποιούμε.”
Το εξηγείς λίγο αυτό; Μου φαίνεται κάπως τραβηγμένο συμπέρασμα.
Γενικά έχω την εντύπωση πως αυτό που περιγράφεις ως φασισμό έχει μικρή σχέση με πραγματικό φασισμό. Αντιλαμβάνομαι πως εννοείς οτι το χιούμορ ομαδοποιεί τους ανθρώπους (και άρα και τους μπλογκερς), και κάποιες φορές οι ομαδοποιήσεις γίνονται κατ’αντιδιαστολή, εις βάρος ορισμένων κοινωνικών ομάδων (όπως οι gay και οι Εβραίοι). Πάντως η Τελική Λύση είναι πολύ μακριά…
Επίσης, σχετικά με το image της ξεφωνημένης αδερφής, σαφώς και είναι παραμορφωτικό και αδικεί τη συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα. Από την άλλη δεν έχει χτιστεί μόνο από το Μπέζο, αλλά και από πολλούς άλλους που όντας ομοφυλόφιλοι εκμεταλλέυτηκαν τη φόρμα για να πουλήσουν ή να επιβιώσουν στο σταρ σύστεμ. Και βεβαίως, δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να θίγεται ο κάθε ομοφυλόφιλος από την καρικατούρα της κουνίστρως χαβαλετζούς από τη στιγμή που δεν θίγεται ο μέσος ετεροφυλόφιλος από την καρικατούρα του κάθε μπήχτη που εμφανίζεται στα σίριαλ και τις διαφημίσεις – για να μην πούμε για τις γυναίκες και τις αντίστοιχες καρικατούρες.
το μικρο ονομα του καλου ηθοποιου ειναι Γιαννης (Μπεζος).
συμφωνω με τα περισσοτερα που γραφετε. αυτο που με ενοχλει ορισμενες φορες ειναι οτι μερικοι ανθρωποι θα πουν ή θα γραψουν τις μεγαλυτερες χοντραδες και, σε περιπτωση που ακολουθησουν επικρισεις ή αποδοκιμασιες, θα επικαλεστουν το χιουμορ.
σχετικα με αυτην την προταση:
“Τον αντιγράψανε όλοι με αποτέλεσμα ο gay να “πουλιέται” ως κουνίστρω χαβαλετζού.”
εχω την εντυπωση οτι αυτος πρεπει να ειναι ο τροπος με τον οποιο οι περισσοτεροι δημιουργοι ειτε ταινιων ειτε τηλεοπτικων σειρων επιλεγουν να αποδωσουν τους ομοφυλοφιλους ηρωες. σε ουκ ολιγες ινδικες ταινιες, για να φερω ενα παραδειγμα, η κωμικη νοτα δινεται με τις ατακες, τα καμωματα και τις γκριματσες ενος gay που συνηθως ανηκει στο φιλικο περιβαλλον της νεαρης πρωταγωνιστριας.
στο θεμα χιουμορ και σατιρα συντασσομαι με κατι που εγραψε καποτε ο πιτσιρικος στο μπλογκ του. δεν κανεις αστεια με τον ερωτα και την υγεια του αλλου. δεν ξερω κατα ποσο το εννοουσε, εγω το προσυπογραφω.
Αγαπητέ Λαζόπολις
Τα είπε όλα η Ροδιά: “Παρατηρώ π.χ. τι συμβαίνει με το χασάπη του πλανήτη. Ετσι που τον δείχνουν, ακόμα και ‘γω τείνω να νοιώσω συναισθήματα λύπης για το πρόσωπό του”. Αυτό εννοώ όταν λέω πως: “επικρίνοντας μέσω του χιούμορ την εξουσία, τις κοινωνικές συμπεριφορές, τις πολιτικές απόψεις, τη θρησκεία, αυτές τις νομιμοποιούμε”. Σκέψου ένα τρανταχτό παράδειγμα, ο αμφιλεγόμενος Μέγας Αλέξανδρος. Πως γίνεται όλη η αρχαία γραμματεία – ας σημειώσουμε, όχι η συγκαιρινή τού μακεδόνα στρατηλάτη, καθώςκαι όλες σχεδόν οι αναφορές (λχ ο Πλούταρχος), γράφτηκαν πολλά χρόνια μετά από τον θάνατό του, με εξαίρεση τον επίσης αμφιλεγόμενο ιστορικό Αρριανό – να τον “αθωώνει”, επειδή μεταλαμπάδευσε τον “υπέροχο ελληνικό πολιτισμό” όταν οι σύγχρονοι κατακτητές τύπου Μπους και Μπλερ, μετά από δυό χιλιάδες χρόνια, θα παρουσιάζονται “ταπεινωτικά” ως εραστές τύπου Αλέξανδρου-Ηφαιστίωνα. Είμαι βέβαιος πως σε δυο χιλιάδες χρόνια θα βλέπουν τον Μπους όπως σήμερα εμείς το Αλέξανδρο και τον Ναπολέοντα. Το θέμα αυτό είναι τεράστιο – κι εξόχως παρεξηγήσιμο – και σκέφτομαι να ασχοληθώ εκτενώς σε επόμενο σημείωμα. Υπομονή, θα ‘θελα να ασχοληθούμε με τις διαστάσεις αυτές που οι “πατριώτες” θέλουν να φιμώσουν το στόμα μας.
Αγαπητέ divebomb djingle
Σε ευχαριστώ για το λάθος που επισήμανες, το διορθώνω πάραυτα. Πάντως συμφωνώ με όσα λες, ειδικά τη φράση του Πιτσιρίκου που παρέπεμψες, τη συνυπογράφω απόλυτα, μια φορά έχει δίκιο ο άτιμος.
Αγάπη μου Ροδιά, αναμένω την άποψή σου: Σταμάτα όμως να συμφωνείς σε όλα με μένα, μα δεν διαφωνείς ποτέ σου πουθενά; Τς τς τς τς.
Και μια διευκρίνηση προς τον ιστολόγο που με φωτογράφισε “κωδικοποιημένα” κατακρίνοντάς με επιπόλαια: ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ Η ΠΡΟΘΕΣΗ, ΚΙ ΟΥΤΕ ΗΤΑΝ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΜΟΥ ΝΑ ΣΕ ΚΑΤΑΚΡΙΝΩ ΕΣΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ. Παραμυθιάζεσαι από εγωισμό, σε καμιά περίπτωση δεν είχα εσένα στο μυαλό μου. Αναφερόμουν στο ποστ μου σε μια γενικευμένη στάση, όχι σε εσένα προσωπικά. Λυπάμαι που με διάβασες τόσο βιαστικά κι επιπόλαια. Κι ένα τελευταίο: τόσο κακό είναι να κατεβάζει κανείς “σεντόνια”; Ρατσιτσικό δεν είναι να με κατηγορείς εμένα όσο κι άλλους γι αυτό; Γιατί δηλαδή, το πρόσφατο αντικείμενο της “δημοφιλούς” κριτικής σου ΔΕΝ ΤΟΥ ΤΟ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΕΣ ΠΟΤΕ ΠΩΣ ΜΟΝΙΜΩΣ ΣΕΝΤΟΝΙΑΖΕΙ;
Αγαπητέ JustAnotherGoneOff, ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω τί εννοείς. Κατ’αρχήν, δεν συμμερίζομαι την αντίδραση της Ροδιάς: εγώ δεν τείνω να αισθανθώ κανένα συναίσθημα λύπης για το πρόσωπό του Μπους. Επίσης ο χαρακτηρισμός `χασάπης του πλανήτη’ είναι ελαφρώς παραπλανητικός, με την έννοια οτι υποδηλώνει πως ο G.W.Bush παίρνει τις αποφάσεις μόνος του, σαν τον Μ.Αλέξανδρο. Naive αντιμετώπιση που αγνοεί οτι αν αύριο ο Μπους εξαφανιζόταν κάποιος άλλος θα έπαιρνε τη θέση του και θα άλλαζαν μονάχα οι γκριμάτσες, οι γκάφες και όσα τρέφουν τα ΜΜΕ.
Η αρχαία γραμματεία στην οποία αναφέρεσαι αθωώνει τον Μ.Αλέξανδρο γιατί είτε είναι κομμάτι της ίδιας πολιτισμικής παράδοσης, είτε βρίσκεται υπό τον έλεγχό της (προφανώς). Δεν βλέπω που υπεισέρχεται το χιούμορ στην όλη ιστορία.
Γενικώς για το χιούμορ μπορούμε να μιλάμε ώρες. Ειδικώς, όμως, συνεχίζω να διαφωνώ κάθετα με τη διαπίστωση οτι `επικρίνοντας, νομιμοποιεί’. Αντίθετα, νομίζω οτι επικρίνοντας αποκαθηλώνει (μέρες που είναι
).
Γιατί δε βάζεις κανένα λινκ σ’αυτόν που σε κατακρίνει, να δούμε και ‘μεις που δεν παρακολουθούμε μόνιτορ όλη μέρα;
Γιατί, τι άλλαξε από τότε που ο Γιώργος Μπέζος υποδυόταν στους Απαράδεκτους το ρόλο μιας άγρια κραγμένης αδερφής; Τον αντιγράψανε όλοι με αποτέλεσμα ο gay να “πουλιέται” ως κουνίστρω χαβαλετζού.
Ισως κάτι άλλαξε: έστω και με ταμπελάκι “κουνήστρω” οι ομοφυλόφιλοι έγιναν ανώδυνα αποδεκτοί από ένα σημανικό κομμάτι της κοινωνίας, αφού εκφράστηκαν από το Μπέζο, έστω και με λάθος τρόπο.
Λυπάμαι να γράφω σαν ανώνυμος, αλλά προτιμώ να προστατεύομαι από την πρόσφατη τάση “όποιος δεν είναι ομοφυλόφιλος είναι ομοφοβικός”, η οποία με χαρά συντηρείται από πολλούς ομοφυλόφιλους.
Σόρρυ που αυτές τις μέρες δεν σας απαντάω ή είμαι ασαφής. Βρίσκομαι εκτός του κλεινού άστεως και μπαίνω πολύ βιαστικά στο νετ. Από αύριο Τρίτη θα έχετε τις απαντήσεις που επιθυμείτε, χαίρομαι για τον διάλογο που προσπαθείτε να ανοίξετε αλλά τελικά δεν είναι τελικά καλή η εποχή. Θα υπάρξει ποστ με τις ενστάσεις σας και τις απαντήσεις μου.
ΥΓ Μπήκα μόνο για να στείλω ευχετήρια μέηλ στους Γιώργηδες που γιορτάζουν. Όσους παρέλειψα ή δεν γνωρίζω πως λέγονται Γιώργηδες, όλη την ευχή μου. Μα σε όλους, ακόμη και στους εχθρούς μου.
Εξαιρετικό κείμενο . Ο Σλαβοι Ζιζεκ καπου γραφει για τηνσυγχρονη φασιστική ιδεολογια περιπου τα εξής : Σε αντιθεση με τον περιφημο Δεκαλογο του Φασιστα του Ουμ. Εκο(οπου ο Φασιστας τυποποιειται ως ακρως συντηρητικός χωρις καμμια αισθηση του Χιουμορ )’ …ο συγχρονος φασιστας διαθετει μπολικο χιουμορ και ειρωνια .Και αυτό κανει τον συγχρονο φασιστα κοινωνικά επικινδυνο …(καθως δεν ειναι ευκολα αναγνωρισιμος και φαινεται μαλλον συμπαθής)
Εξαιρετικό το κείμενό σου… Έχω όμως μια απορία… Ο αντισημιτισμός που εξέφρασε ο ώριμος ναζισμός, ήταν μόνο μια ιδεολογική προκατάληψη ή σχετιζόταν με τη΄σύγκρουση του γερμανικού καπιταλισμού με τα αστικά στρώματα των Εβαραίων, τα οποία κυριαρχούσαν σε μεγάλους τομείς της προπολεμικής γερμανικής οικονομίας.
Λίγο πολύ κάτι σαν κι αυτό που είχε ήδη γίνει στην καταρρεόυσα Οθωμανική Αυτοκρατορία από τους εθνικιστές στρατιωτικούς (νεότουρκους) και εξόντωσαν όλες τις χριστιανικές κοινότητες για τον ίδιο ακριβώς λόγο!
Επίσης για το “ακροδειό χιούμορ”…. Γιατί έχω την αίσθηση ότι πρόκειται για ρηχή εξυπνακίστικη στάση;
Μ-π
ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΡΟΓΚ
ΠΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΗΡΕ ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΣΤΟ ΝΤΟΠΙΝΓΚ
Άκου τι επήγε κι είπε ο παλιάθρωπος ο Ρογκ!
Πως η Ελλάδα μπορεί να ‘βγε τελευταία στο πινγκ-πονγκ
και να μην έχει διαπρέψει εις των μεταλλίων το shoping
μα εβγήκε πρώτη πρώτη και καλλίτερη στο doping!
Τι αισχρός! Επειδή μέσα στης προπόνησης τη δίνη
λάθος ένα μες στα τόσα τα σωστά μας είχε γίνει
και οι αθλητές μας πήραν αντί δύο χαπακίων
τα κουτιά μ’ όλα τα χάπια (και μετά των καπακίων),
πρέπει αυτός με ειρωνεία στην Ελλάδα να μιλάει;
κι όχι μέσα του μονάχα μα κι απόξω να γελάει;
Και θα πρέπει η υφήλιος όλη κι επισήμως να γνωρίσει
πως η χώρα η αθλιοτέρα ειν’ η Ελλάδα μες στη Δύση;
Και ορθώς η Ελλάς εθίγη. Κι οι υπεύθυνοι της χώρας-
όποιοι ήσαν τέλος πάντων στα λεπτά κείνης της ώρας-
το μεγάλο ανάστημά των το ελληνικό ορθώσαν
κι απαντήσεις περηφάνιας εις τον Ρογκ αμέσως δώσαν.
Και του είπαν η Ελλάδα υψηλά στέκεται τόσο
που εις ουδένα επιτρέπει να της κάνει τον καμπόσο-
πως αμόλυντον κρατάει την αξίαν και την τιμήν της
που δε δέχεται ούτε μύγαν στο ιερό πάνω σπαθί της!
Όχι παίζουμε! κι αν μέσα στα σκατά έχει όλη πέσει
όμως κύριε Ρογκ η Ελλάδα δε λυγάει ποτέ τη μέση
και το στόμα της κρατώντας στων σκατών την επιφάνεια
διαλαλεί την εθνικήν της πανταχού την περηφάνια.
Μην κοιτάτε που ορισμένοι, ή δικοί μας είτε ξένοι
τελευταία τήνε κρίνουν όταν μ’ άλλους παραβγαίνει:
ειν’ ανήθικοι κι αχρείοι και ανθέλληνες και φαύλοι
δεν τους πρέπουν στην γην πάνω της ζωής των ούτε οι ναύλοι.
Δεν γνωρίζουν. Μόνο λένε. Την αλήθεια όμως τώρα
θα τη μάθετε από μένα για την τέλεια ετούτη χώρα
ώστε πλέον αμφιβολία να μην έχετε καμία
πως η Ελλάς είναι μεγάλη κι όχι μοναχά τιμία.
Και ειπέ μας κύριε Ρογκ μας, πού αλλού τη βρήκες σκάρτη
την Ελλάδα; Σ’ όλα εκείνη (σα σαρακοστή το Μάρτη)
μέσα είναι και πρωτεύει. Κι όπως λεν οι υπουργοί της
κράτος άλλο δεν της βγαίνει σα θα συγκριθεί μαζί της.
Κι αν δεν έχουμε Παιδεία κι αν δεν έχουμε Υγεία
Τι μ’ αυτό-για μας τους ξύπνιους τακτική είναι παγία
με κομπίνες να περνάμε και με αγραμματοσύνη
κι ως για γιατρικό μας φτάνει μία μόνον ασπιρίνη.
Κι ας μας κλέβουν ασυστόλως οι πολιτικοί μας όλοι
και αφέντες πάντα ας μπαίνουν στο μικρό μας περιβόλι,
μεις τους θέλουμε ναν’ έτσι-είναι ο μαζοχισμός μας
που σ’ αυτό γερά μας σπρώχνει-κι είναι ολόκληρος δικός μας.
Κι οι δημόσιοι υπάλληλοί μας όλη μέρα αν τα ξύνουν
κι αν με μίζες πληρωμένοι σημασία λίγη μας δίνουν
της φυλής η εξυπνάδα τους ανέχετ’ έτσι νάναι-
και σε μας αυτοί αν ερχόνται, από μας ίδια τραβάνε.
Κι αν η διαφθορά μάς πνίγει κι αν βρωμάνε τα σκουπίδια
δε μας νοιάζει΄ κι αύριο πάλι μια μερίδα από τα ίδια
γιατί θέλουμε απεργίες οι σκουπιδιαραίοι να κάνουν
ώστε οι τηλεοράσεις νάχουν θέματα να βάνουν.
Και την Κύπρο και τα Σκόπια μεις τα έχουμε ανοίξει
για να κάνουμε και κάτι και να μη μας τρώει η πλήξη.
Κι η ακρίβεια αν μας λιώνει και στερούμαστε τα πάντα
έχουμ’ έτσι συνηθίσει-τ’ έχεις Γιάννη; τ’ είχα πάντα.
Μη λοιπόν σε μας κολλάτε κύριε Ρογκ, γιατί μονάχοι
έχουμε η Ελλάς διαλέξει τέτοια μοίρα η έρμη να ’χει
ώστε η μόνη να ’ναι χώρα εις τον μάταιο τούτο κόσμο
που τη σκάφη λέει σύκα και τη μπόχα λέει δυόσμο.
Την μοναδικότητά μας κύριε Ρογκ κι ας την φθονείτε
αλλά ύβρεις τέτοιες πάλι σας παρακαλώ μην πείτε-
στη μακάρια μας αφήστε την αθλιότητα να ζούμε-
τι; εμείς ήρθαμε αξίους και εντίμους να σας πούμε;..
Κύριε Ρογκ η περηφάνια που αλύπητα μας δέρνει
καυτηριάζει όποιον στο στόμα με κακό σκοπό μας φέρνει.
όπως κάναμε και τώρα μετα σας κύριε Ρογκ μου.
Και θα βάλω αυτά που γράφω να το ξέρετε! στο μπλογκ μου,
για να δούνε όλοι κι όλες πως τον έλληνα αν τον θίξεις
είναι σαν πληγή μεγάλη και βαθιά να του ανοίξεις.
Και ας ειν’ η μόνη αλήθεια ό,τι έχεις πει γι αυτόνε,
μα η ράχη του κι η μύτη για καυγά όλο τον τρώνε.
Και γι αυτό μην απορήσεις που όλοι αυτοί σου είπαν τόσα.
Μες στα τόσα τα στραβά τους και στραβή έχουνε γλώσσα
κι αν αλήθεια μια τους πούνε, μ’ ένα ψέμα θ’ απαντήσουν
δίχως σκέψη μια να κάνουν ή το θέμα μελετήσουν.
Κι αφού έχουμε διαλέξει έτσι αλλόκοτα να ζούμε
δε σας πέφτει εσάς ο λόγος τι θα κάνουμε ή τι πούμε
και γι αυτό ανακαλέστε όσα λόγια είπατε ήδη
για τους έλληνες, που στάζουν όχι μέλι αλλά ξύδι.
Γιατί όχι τίποτ’ άλλο, αλλά, κύριε πρόεδρέ μου
σε καιρούς είτε ειρήνης είτε σε καιρούς πολέμου
η Ελλάδα μπορεί δάφνες να μη δρέπει, αλλά τσουκνίδες
που από βραβεία κατέχει, μαζεμένες αλλού είδες;
—
Γιώργης Χολιαστός
Pingback: Πανούσης: Δεν υπάρχουν καλοί εβραίοι/ Panousis: There are no good Jews « Abravanel